اِلهى اَنْتَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ یااَیُّهَا الَّذینَ امَنُوا اذْكُرُوا اللّهَ ذِكْراً كَثیراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ اَصیلاًوَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ فَاذْكُرُونى اَذْكُرْكُمْ فَاَمَرْتَنا بِذِكْرِكَ وَ وَعَدْ تَناعَلَیْهِ اَنْتَذْكُرَنا تَشْریفاً لَنا وَ تَفْخیماً وَ اِعْظاماً وَ ها نَحْنُ ذاكِرُوكَ كَما اَمَرْتَنا فَاَنْجِزْ لَنا ما وَعَدْتَنا یا ذاكِرَ الذّاكِرینَ وَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ. خدای من! تو گفتی به حق و چه صادقانه و صمیمانه که: « ای ایمان آورندگان! یاد خدا کنید، زیاد و همیشه و هر آن و هر لحظه و تسبیح و تنزیه او کنید هر صبح و شام ». گفتنی به حق و چه بزرگانه و دلسوزانه که: « یادم کنید تا از یادتان نبرم، بخوانیدم تا دست گیرم، رو سوی من کنید تا به سویتان بیایم». پس تو فرمان یاد خویش دادی و تو نیز وعده وفا فرمودی. هم یاد کردن ما تو را، لطف توست و هم یاد کردن تو، ما را. فرمودی که حضورت را در دلمان مستدام کنیم تا تو نیز از یادمان نبری. خدایا! تو منزه تر از آنی که بر زبان ما به تنزیه بگذری. و تسبیح تو برتر از آنست که تا اوج دلهای ما تنزل کند. ما عامل فرموده های توئیم، ما به یاد تو زیست می کنیم، تو نیز از ابر وعده خویش باران وفا ببار و ما را در نظر آر. ای در یاد آورنده به خاطر دارندگان! ای حضور قلب ذاکران! ای در اندیشه آنان که در اندیشه تواند! ای به یاد آنان که با یاد تو می زیند! ای مهربانترین مهربانان!